Γενικό ιστορικό Ιατρικών Συλλόγων
Σε παλαιότερες εποχές, η άσκηση του ιατρικού επαγγέλματος γινόταν από διάφορους επαγγελματίες, ιατρούς και μη. Η επιστημονική βάση του ιατρικού επαγγέλματος δεν ήταν δεδομένη και ο έλεγχος της γνώσης και ιατρικής επάρκειας ανεπαρκής.
Από το 1834 ακόμη το Ελληνικό κράτος θέσπισε διάταξη που έθετε ορισμένες προϋποθέσεις για την άσκηση του ιατρικού επαγγέλματος. Το 1912 με το νόμο ΔΞΓ’ ξεκίνησε η διαδικασία χορήγησης άδειας ασκήσεως ιατρικού επαγγέλματος, όμως τα μέτρα αυτά δεν ήταν επαρκή.
Το 1923 με νομοθετικό διάταγμα της 17/29-10-1923 πραγματοποιήθηκε ένα σημαντικό βήμα: η ίδρυση των Ιατρικών Συλλόγων και η αναγωγή αυτών σε Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου. Οι Ιατρικοί Σύλλογοι έγινα όργανα του κράτους και τους δόθηκαν αρμοδιότητες ελέγχου της άσκησης του ιατρικού επαγγέλματος. Το έτος 1939 θεσπίστηκε τον ΑΝ1565, ο οποίος αποτελεί τον κώδικα ασκήσεως του ιατρικού επαγγέλματος. Το 1957, στην εφημερίδα της κυβερνήσεως, τεύχος πρώτο/ φύλλο 228 7ης Νοεμβρίου 1957, τροποποιήθηκε, συμπληρώθηκε και κωδικοποιήθηκε η νομοθεσία που αφορά τους Ιατρικούς Συλλόγους και τα Πειθαρχικά τμήματά τους. Το 2005 εκδόθηκε ο νόμος υπ’ αριθμό 3418 που περιέχει τον πρόσφατο Κώδικα Ιατρικής Δεοντολογίας και περιγράφει τους κανόνες άσκησης του ιατρικού επαγγέλματος, τις σχέσεις ιατρού και ασθενή, τη συνεχιζόμενη εκπαίδευση και τη συμμετοχή στην επιστημονική έρευνα, καθώς και τη σχέση ιατρού και φροντίδας ψυχικής υγείας. Στον ίδιο νόμο ορίζονται και τα καθήκοντα του ιατρού προς τον Ιατρικό Σύλλογο που ανήκει.
